گوش کن ، دورترین مرغ جهان می خواند.

شب سلیس است، و یکدست ، و باز.

شمعدانی ها

و صدادارترین شاخه فصل ، ماه را می شنوند.

پلکان جلو ساختمان ،

در فانوس به دست

و در اسراف نسیم ،

گوش کن ، جاده صدا می زند از دور قدم های ترا.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

پلک ها را بتکان ، کفش به پا کن ، و بیا.

و بیا تا جایی ، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام ترا، مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند.

پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت :

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه

 عشق تر است

بازم مثل همیشه نمیدونم شاعر این شعر کیه.......

امشب هوای کوفه نفس گیر میشود                                                                                                                         

                     دلشوره های فاطمه تعبیر میشود                        

                                آن سفره ای که هیچ زمان رنگ و بو نداشت

                   دعوت به کاسه های پر از شیر میشود

در انتظار عابر این کوچه های تنگ

                                     باور کنید پنجره هم پیر میشود

                                                              چون حجم غم بزرگ تر از بی نهایت است                                       

                                                            یکباره بغض چاه گلو گیر میشود                                                             

                                آیا دوباره مثل علی جای انتقام                                                         

               از دستهای حادثه تقدیر می شود؟                              

گویا دوباره به فکر یتیمان شهر نیست                                                                                         

                     فرقی که باز تشنه شمشیر می شود       

**********شهادت حضرت علی (ع) بر شما تسلیت باد**********

بانوى خردمندى در کوهستان سفر مى کرد که سنگ گران قیمتى را در جوى آبى پیدا کرد. روز بعد به مسافرى رسید که گرسنه بود. بانوى خردمند کیفش را باز کرد تا در غذایش با مسافر شریک شود. مسافر گرسنه، سنگ قیمتى را در کیف بانوى خردمند دید، از آن خوشش آمد و از او خواست که آن سنگ را به او بدهد. ...

زن خردمند هم بى درنگ، سنگ را به او داد.مسافر بسیار شادمان شد و از این که شانس به او روى کرده بود، از خوشحالى سر از پا نمى شناخت. او مى دانست که جواهر به قدرى با ارزش است که تا آخر عمر، مى تواند راحت زندگى کند، ولى چند روز بعد، مرد مسافر به راه افتاد تا هرچه زودتر، بانوى خردمند را پیدا کند.
 
بالاخره هنگامى که او را یافت، سنگ را پس داد و گفت:«خیلى فکر کردم. مى دانم این سنگ چقدر با ارزش است، اما آن را به تو پس مى دهم با این امید که چیزى ارزشمندتر از آن به من بدهى. اگر مى توانى، آن محبتى را به من بده که به تو قدرت داد این سنگ را به من ببخشى!»

www.dastanak.com